Only happy thoughts?

file-2

I’m often told by people how much they love my positivity. How amazing it is that I stay positive even during hard times. But am I always positive and cheerful? The last months have been difficult and I decided to share my thoughts and feelings with you. Super personal but also kinda necessary. Cause yes, even those who are positive have difficult periods in their life and there’s nothing wrong with that.

img_5804-1

Doest that mean that secretly I’m not that positive at all? Nope! I’m definitely trying to stay as positive as possible but sometimes that’s just not possible. After months of being home you start to feel lonely. Especially now that I can’t train, am too tired to leave the house an thus have become a true hermit. My daily dose of human contact starts when my mum gets home from work around 6 or 7. Oh, and sometimes there are deliveries being dropped off. #friendswiththemailman

I’m frustrated, super frustrated. If I have a goal I give it my all. That is who I am and what I’m still trying to do. Sadly it doesn’t get me anywhere. I have so many plans and things I want to share on my blog but I just can’t. In my head I’ve got it all worked out, I just don’t have the energy to actually do it. You guys have questions about certain subjects and I totally get that. I would love to answer those questions in a good blogpost! It’s just that most days I can’t do a thing and it makes me desperate. At the end of the day I just feel so useless and powerless cause I haven’t been able to do anything. Meanwhile the pile of thousandths of messages and emails with questions I get is just getting bigger and bigger. #totalpanic

Processed with VSCO with a5 preset

It sucks to be sick, it sucks even more that people don’t know how to deal with it. My followers send me tons of sweet messages, the people around me mainly keep quiet. Lots of them just don’t realize that I’m TRULY sick so I only hear from them when they need something from me. Others just don’t know what to say so they don’t say a thing. I’m sick, not dead or abducted by aliens. Yet sometimes it does feel that way. The huge difference in responses which I get from those who’ve never met me and those who’ve know me for years is huge. And I’m going to be honest; that hurts.

Am I angry? No, I do feel alone. Alone in my secret world of being sick. Cause no, I haven’t been sick just since I got the diagnosis. I’ve been sick for over ten years. All those years I’ve been told I was making it up and that my illness was fake. I wasn’t taken seriously and no one wanted to hear my story. I taught myself to keep my illness a secret, to not to talk about it. I learned to pretend I was okay even though I ws slowly collapsing from the inside. All those years I’ve fought so hard to fit in into the “normal” world. I got so good at it that probably even my own family can’t imagine how different my life is behind closed doors.

I still find it difficult to show my reality. Not because I’m ashamed but because I’m afraid that people still won’t understand. Part of me gets it though. It’s hard to understand that someone who looks “good” and seems to be living the perfect life is actually barely able to do a thing. My life is not like those of most people my age. For years now I’m already happy if I can do something for a couple of hours with a friend every once in a while, without being totally exhausted and wanting to cry from the pain afterwards. My life exists of being inside in my pajamas. Super cute fluffy polar bear pajamas though.

I don’t want people to feel sorry for me, to pity me. All that I want is some understanding. Even if it’s just a tiny bit. And I kinda got that. After years of people just don’t understanding what I was going through I got so many kind messages. The most amazing part was that most of you don’t even know me (in real life) yet you care so much! Tears ran down my face when I got all those sweet messages. I never thought something like this would ever happen. What I also love is that you guys feel like you know me. And you know what? I feel that way too. I’m sharing my life with you in a way which is also super personal for me. You know more about me than the average person who actually knows me but doesn’t actively follow me. Kinda strange sometimes but mainly so beautiful!

Thank you for all your love, thank you for your support and mainly; thank you for understanding!

Cause I know that you guys care a lot and all want to give me a bit of your advice; I’m not depressed. Please do NOT send me all your psychological advices. Spend your time doing something fun instead. I know that it might be helpful to others and I know you mean well. For 10 years they THOUGHT my illness was psychological so I’ve literally had every single kind of psychological help you can get. Yes I’m going through a difficult time but under these circumstances that is more than normal. And don’t worry, I’ll be back stronger than ever!

p.s. Schedule in some time cause as soon as I’m feeling better I’m gonna drown you in fun and informative blogposts! Oh and with vlogs in which I’m not only on the couch in my polar bear pajamas.

If you’re now thinking; wait, but what kind of illness does she have? Read my blogpost about my diagnosis here!

Nederlands

file-2

Vaak krijg ik te horen dat mijn positiviteit heel fijn is. En hoe knap het wel niet is dat ik ook positief blijf in moeilijkere tijden. Maar ben ik wel altijd zo positief en vrolijk? De laatste maanden zijn best zwaar geweest en ik heb besloten jullie een kijkje te geven in mijn gedachten en gevoelens. Best persoonlijk maar ook best wel nodig. Want ja, ook zij die positief ingesteld zijn hebben wel eens wat minder fijne periodes en daar is niks mee mis. 

Betekent dat dan nu dat ik stiekem helemaal niet zo positief was? Nee hoor! Ik probeer zeker zo positief mogelijk te blijven maar sommige momenten is dat gewoon even niet mogelijk. Na maanden thuis zitten begin je je best eenzaam te voelen. Vooral nu ik ook niet kon sporten, te weinig energie had om naar buiten te gaan en dus eigenlijk een echte kluizenaar ben geworden. Mijn dagelijkse beetje menselijk contact begint als mijn moeder rond 6/7 uur weer eens thuis komt van haar werk. Oh ja, en soms wordt er een pakketje bezorgd. #vriendenmetdepostbode

Ik ben gefrustreerd, heel erg gefrustreerd. Als ik een doel heb dan ga ik daar ook de volle 100% voor. Dat is wie ik ben en dat is wat ik ook nu nog probeer te doen. Jammer genoeg levert het niks op. Ik heb zoveel plannen en dingen die ik wil delen op mijn blog maar het lukt gewoon niet. In mijn hoofd is alles uitgewerkt, ik heb alleen niet de energie om het ook daadwerkelijk te doen. Jullie hebben vragen over bepaalde onderwerpen en dat snap ik heel goed. Met alle liefde beantwoord ik die vragen dan ook met een goede blogpost! De meeste dagen lukt het alleen niet om iets te doen en daar kan ik echt moedeloos van worden. Aan het eind van de dag voel ik me meestal zo nutteloos en machteloos omdat ik  niks heb kunnen doen. Ondertussen stapelen de inmiddels duizenden berichten en emails met vragen  zich maar op. #totalestress

Processed with VSCO with a5 preset

Het is kut om ziek te zijn, het is nog kutter dat veel mensen niet weten hoe ze daar mee om moeten gaan. Van volgers krijg ik super veel lieve berichtjes, vanuit mijn eigen omgeving blijft het vrijwel stil. Velen realiseren zich niet dat ik ECHT ziek ben en laten dus alleen wat horen als zij wat nodig hebben van mij. Anderen weten gewoon niet wat ze moeten zeggen dus laten ze maar niks horen. Ik ben ziek, ik ben niet dood of van de aardbodem verdwenen. Toch voelt het soms wel zo. Het contrast tussen de reacties die ik krijg van hen die mij nog nooit ontmoet hebben en hen die mij al jaren kennen is akelig groot. En ik zal heel eerlijk zijn; dit doet pijn.

Ben ik boos? Nee, wel voel ik mij soms alleen. Alleen in mijn geheime wereldje van ziek zijn. Want nee, ik ben niet pas ziek sinds die diagnose. Ik ben al meer dan tien jaar ziek. Al die jaren is mij verteld dat ik mij aanstelde en dat ik daarmee moest ophouden. Ik werd niet serieus genomen en niemand wilde mijn verhaal aanhoren. Ik leerde mijzelf aan om mijn ziekte geheim te houden, om het er niet over te hebben. Ik leerde om te doen alsof alles oké was terwijl ik van binnen langzaam instortte. Al die jaren heb ik zo hard gevochten om mee te draaien in de “normale” wereld. Ik ben daar zo goed in geworden dat waarschijnlijk zelfs mijn eigen familie zich niet kan voorstellen hoe anders mijn leven is achter gesloten deuren.

Nog steeds vind ik het moeilijk om de realiteit te laten zien. Niet omdat ik mij schaam, maar omdat ik bang ben voor nog meer onbegrip. Deels snap ik het ook wel. Het is moeilijk te begrijpen dat iemand die er “goed” uitziet en het perfecte leventje lijkt te leidden eigenlijk bijna niks kan. Mijn leven is niet als dat van mijn leeftijdsgenoten. Ik ben al jaren zo ontzettend blij als ik eens in de zoveel tijd een paar uurtjes iets met een vriendin kan doen zonder daarna kapot te zijn en bijna te moeten huilen van de pijn. Mijn leven bestaat uit binnen zitten in mijn pyjama. Een mooie fluffy ijsbeer pyjama, dat dan weer wel.

Ik wil niet zielig gevonden worden, ik wil geen medelijden, het enige wat ik wil is begrip. Al is het maar een heel klein beetje. En dat is deels ook wat ik heb gekregen. Na jaren vol onbegrip kreeg ik ineens zo veel lieve berichtjes binnen. Het mooiste was dat de meeste van jullie mij niet eens echt kennen maar toch zo meeleven. De tranen liepen over mijn wangen toen ik al die lieve berichtjes ontving. Ik had nooit verwacht dat zoiets ooit nog zou gebeuren. Ik vind het ook zo mooi dat jullie het gevoel hebben dat jullie mij kennen. En weetje wat? Dat gevoel heb ik ook. Ik deel mijn leven met jullie op een manier die ook voor mij heel persoonlijk is. Jullie weten meer dan de gemiddelde persoon in mijn omgeving die mij niet volgt. Vreemd is dat soms. Maar bovenal; zo mooi!

Bedankt voor jullie liefde, bedankt voor jullie steun en vooral; bedankt voor jullie begrip.

Omdat ik weet dat jullie zo betrokken zijn en allemaal advies willen geven; Ik ben niet depressief. Stuur me dus alsjeblieft GEEN psychologisch advies. Je kunt echt leukere dingen met je tijd doen! Ik weet dat dit voor velen wel helpt en ik weet dat je het ook goed bedoelt. Tien jaar lang DACHTEN ze dat mijn ziekte psychisch was en ik heb letterlijk alle soorten psychologische hulp gehad. Ja ik ga door een moeilijke periode maar dat lijkt me meer dan logisch onder deze omstandigheden. En geen zorgen, ik kom alleen maar sterker terug!

ps. Plan alvast wat tijd in want zodra ik weer wat beter ben zal ik jullie overspoelen met leuke en informatieve blogposts! Oh en met vlogs die uit meer bestaan dan ik op de bank in mn ijsberen pyjama!

Als je nou denkt; huh maar wat heb je dan? Lees hier mijn blogpost met uitleg over mijn diagnose!

 

 

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s